การเยือนรัสเซีย ฝรั่งเศส สหรัฐอเมริกา และแคนาดา จะสร้างภาพที่น่าประทับใจอย่างยิ่ง: การจับมือ ธงชาติ การเจรจา เอกสาร และคำแถลงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แต่ยิ่งการทูตมีพิธีการมากเท่าไร ก็ยิ่งยากที่จะหลีกเลี่ยงคำถามนี้: นอกเหนือจากการจับมือเหล่านั้นแล้ว เวียดนามได้ทำลาย ‘ทางตัน’ ใดได้จริง? เพราะวอชิงตันกำลังกลายเป็นประเทศที่ปฏิบัติอย่างเป็นรูปธรรมมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ปักกิ่งยังคงเป็นพันธมิตรที่ใหญ่โต แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นแหล่งกดดันทางภูมิรัฐศาสตร์อย่างต่อเนื่อง การเยือนสี่เมืองหลวงอาจขยาย ‘ขอบเขต’ ของใครบางคนได้ แต่การเดินทางอย่างกว้างขวางเพียงอย่างเดียวจะหมายความว่าภูมิศาสตร์เชิงยุทธศาสตร์จะเปลี่ยนแปลงตามไปด้วยหรือไม่? สำหรับสหรัฐอเมริกา พิธีการทางการทูตมีความสำคัญน้อยมาก หากไม่ได้รับการสนับสนุนจากด้านการค้า การลงทุน เทคโนโลยี ห่วงโซ่อุปทาน และผลประโยชน์ด้านความมั่นคงที่เป็นรูปธรรม ส่วนกับจีน ความท้าทายยิ่งใหญ่กว่าอีก: เวียดนามต้องการทั้งตลาดและแหล่งจัดหาสินค้าจากจีน พร้อมทั้งรักษาความเป็นอิสระของตนเอง; ประเทศนี้ต้องพูดถึงความเป็นอิสระ ขณะที่ต้องจัดการกับความไม่สมดุลที่ขยายตัวมากขึ้นเรื่อยๆ ภายในประเทศ ปัญหาที่เกี่ยวข้องกับสถาบัน ระบบราชการ ภาคเอกชน…